Αραπιάς άτι,Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, top Άγγλου

Ο Πετεφρής δεν μένω πιά εδώ. Μετακομίζω στα ΗΝΩΜΕΝΑ ΒΟΥΣΤΑΣΙΑ. Το Cultural barbecue παραμένει ως αναγνωστήριο και συνεχίζει να γεμίζει, ως παρατηρήριο άλλων κειμένων,με τα οποία καλύπτω καθημερινώς ή συχνά, τον Αγγελιοφόρο και το Homefood, αλλά και σχολάζοντα ,προσωρινώς ιστολόγια,όπως το Svorak και η Grovitahia που ενδέχεται να αποκτήσουν νέα λογάκια.Εν καιρώ,άχρι καιρού.

Σε αυτό το ποστ,οι αναγνώστες μπορούν να σχολιάζουν διαχρονικώς, πάν ό,τι κινείται ή ακινητεί σε αυτόν τον χώρο.

Τα ΗΝΩΜΕΝΑ ΒΟΥΣΤΑΣΙΑ είναι ό,τι ο λόγος δηλοί. Μπερεκέτης, Σραόσας, Κουκουζέλης, Χοιροβοσκός και Πετεφρής σε ενιαίο, συνεργατικό ιστολόγιο.Η μόνη διαφορά του από τα ομαδικά μπλογκ, ίσως είναι στην απόφαση να καυσοκαλυβίσουν τα ιδιοσύστατα. Εκτός από την κύρια σελίδα,όπου γράφουν όπως έγραφαν,υπάρχει και το τυροκομείο, όπου αναρτώνται συνεταιριστικές δουλειές, και ο καφενές με τους καθρέπτες, όπου συζητούν μεταξύ τους,καθώς και με τους θαμώνες. Καφετζής, δεν υπάρχει.

Η καταιγίδα

Δέντρο κλαδωτό πέφτοντας μετά το Ακταίον, στην άνω πλατέα της Σπιανάδας.Ίσα που πρόλαβα να το ιστορήσω,χωρίς ρυθμίσεις. Το κρρρρακατακράου δεν αποτυπώθηκε.
Και το Λιστόν ως Λιμνηστόν.Γενικώς, το πώς κατέβηκα σήμερα πρωί, από Χωρεπισκόπους στην πόλη,το φυλάγω, μάλλον γιά συμπλήρωμα σε ένα κεφάλαιο της Εσπανιόλας, περιγράφοντας μιά βρόχα στο Γιουκατάν.

Γρίφος

Με ατουταλέρ ,αντιέ,αουβίντερζεν
δεν βγαίνει η μέρα.Με Ατατούρκ,
Αντίμπ και Τελεφούνκεν,κάτι ένεται.
Ωστόσο (καθώς αυτή η μετακόμιση
δεν έχει πακετάρισμα και χαμαλίκι
μόνο μιά βιαστική ματιά σε κτίσμα
που μαραίνεται) είναι καιρός
γιά ρήματα και κοφτή προστακτική
σε ό,τι τελείται.Ίσως γι αυτό
και την αισθάνομαι ως μέτοχος
ζώσης κηδείας,καθώς οι χώροι
που ξενοίκιασα κατά καιρούς
δεν κράτησαν ίχνος της ζωής μου
όποτε,τυχαίως και παροδικά,

επέστρεφα.

Χιαστί ημέρα

Βόλτα στην Αχαράβη, γιά εφημερίδες και τζόκερ. Ακίνητα, όλα.

Τι να πώ. Τίποτε να μη πείς.Κοίλον λόχον αμφαφόωσα...

Περαστικά.

Η βιτρίνα.
Γάταρος,ευδιάθετος.Βέβαια, χωρίς πίσω αριστερό πόδι.

Ως πότε θα μας κρύβουν οι πορτοκαλιές;

Ζιs iz Sparta

Αν έχω ένα πρόβλημα με τα μπλογκ, είναι επειδή δεν κατάφεραν να περιορίσουν το κοινό που ενημερώνεται καθημερινώς, υπέρ ενός κοινού που διαβάζει χωρίς προσήλωση . Αυτή η ιστορία ξεκίνησε εδώ και αρκετά χρόνια, πρίν ακόμη υπάρξουν μπλογκ. Από τότε που τα βιβλία άρχισαν να θεωρούνται επιθυμητά δώρα εορτών, με την βοήθεια της εκδοτικής μηχανής.Οι εκδότες έπαψαν να ασχολούνται με τις εκδόσεις τους ,όταν θεωρούνταν μπαγιάτικες.Η αναγνωστική μνήμη, έπρεπε να μετατραπεί σε μνήμη χρυσόψαρου.Η επιχείρηση πέτυχε απολύτως.Η πιάτσα γέμισε ανθρώπους που διάβαζαν μερικά βιβλία κάθε χρόνο ,αλλα δεν τους έμενε τίποτα απολύτως από αυτά.Φυσικά, οι "τυχεροί" που είχαν διαβάσει κλασικούς, έμεναν σε ένα τιμητικό απυρόβλητο. Κατά τα άλλα, ένα βιβλίο που δεν παρουσίαζε κίνηση παραπάνω από μιά-δυό εκδόσεις σε μιά τριετία, απλώς εξαφανιζόταν. Από παντού.
Αυτή η αναγνωστική κατάσταση πέρασε στα μπλογκ. Και οξύνθηκε.Αν λειτουργούν, λέμε ,οκτώ χιλιάδες ιστολόγια, σημαίνει ότι βγαίνουν καθημερινώς μερικές εκατοντάδες κείμενα, και παράλληλα ,εκατοντάδες χιλιάδων κείμενα βρίσκονται στο μούσκιο.Ακριβώς όπως και τα παραγόμενα βιβλία.
Εάν τα μπλογκ ατονήσουν, θα είναι από αυτό.Υπάρχουν εργαλεία παραπομπής, αλλά τα tags δεν καλύπτουν την ανάγκη αρχειοθέτησης.Εδώ να δείτε κρίση.Η τρέχουσα οικονομική ,είναι μπροστά της πενηντάλεπτα.Το σβήσιμο, γιά παράδειγμα, και ο σπαμισμός, τόσων και τόσων ημέϊλ που επιχειρώ καθημερινώς, δεν αποτελεί πράξη αντίδρασης. Αντίδραση θα ήταν να δύναμαι ,όταν πάνε να μου λανσάρουν μιά ψήφο γιά αυτό το αξιοδάκρυτο "βραβείο αναγνωστών", να τους στείλω μιά πανταχούσα, στην οποία να περιμένω απάντηση, κι όχι απλώς να με αποκαθηλώσουν από τις λίστες αποστολής τους.
Παγίδα. Μιά παγίδα. Χωρίς κανένα παρελθόν.Βρισκόμαστε, παθητικοί και μοιραίοι, στο αναγνωστήριο της μεγαλύτερης βιβλιοθήκης που πλάστηκε ποτέ, και διαβάζουμε απλώς τις οδηγίες των προσπέκτους.
Γι΄αυτό (κατέληξα ως Ζερμπινιώ) τελειώνοντας την θέαση της ταινίας "300",δεν έσπευσα να καταγγείλω το πλέον φιλοναζιστικό φιλμ όλων των εποχών.Διότι μονάχος μου τα μπάλωσα.

Mirror writer

Anish Kapoor,Sky mirror

Μιά οδηγία.Ενα λευκό χαρτί μπροστά σου.Πάρε ένα μολύβι σε κάθε χέρι.Ακούμπησε τις μύτες τους πάνω στο χαρτί, δίπλα-δίπλα.Ξεκίνα να γράφεις, με όποιο χέρι συνηθίζεις,μιά φράση.Με το άλλο χέρι, απλώς ακολούθησε την κίνηση του άλλου χεριού. Θα δημιουργήσεις ένα κείμενο, που απέναντί του, ως εν εσόπτρω, θα έχει ένα άλλο κείμενο, αντικαθρεφτισμένο.Μπορεί να είναι αβέβαιες γραμμές, αλλα μπορεί να είναι ένα άκρως κατανοητό κείμενο, άν το δείς σε καθρέφτη.Δοκίμασέ το πεντέξη φορές, και περισσότερες.Δεν έχει καμία σχέση με τον Λεονάρντο.Εχει σχέση με κάποιον λοβό που δεν χρησιμοποιείς. Θα αποκτήσεις πολλές χιλιάδες κύτταρα που θα δουλεύουν γιά σένα.Χωρίς διάβασμα. Χωρίς "γνώση". Χωρίς πνευματικό κόπο. Αυτά που λέω δεν πρέπει να είναι σωστά, αλλά τι να περιμένεις από έναν τέως αριστερόχειρα...

Η παρρησία

Προκοπίου του Καισαρέως, Ανέκδοτα,εκδ.Migne:ακατανόητα τοις θεωμένοις εκτυπώματα της μορφής του Ιουστινιανού.
Κέρκυρα, παλιά πόλη. Η μονή του Αγίου Φραγκίσκου,aula.Σήμερα, λειτουργεί ως δημοτικό σχολείο.

Το δημοσιογραφικό παραλήρημα γιά την εντύπωση που προκάλεσε η εμφάνιση των Βατοπαιδινών στην εξεταστική,υπερέβη την αμηχανία που τους έπιασε μετά την εμφάνιση στην Βουλή του Βγενόπουλου. Όχι, δεν ζούμε ιστορικές στιγμές. Ζούμε την πρόσκαιρη επανένωση, υπό ειδικές συνθήκες, ομάδων που πέρασαν τεράστιο χρονικό διάστημα χωριστά.Και δημιούργησαν ιδιόλεκτα, ιδιοσύστατη ρητορική, παραξένισμα και ξιππασμό, η μιά με την άλλη.Αυτό το βλέμμα του Εφραίμ που δημιούργησε την απώλεια στήριξης στο περιβάλλον, είναι αναμνηστικό μιάς ιδιότητας που μετετράπη από άσκηση σε τέχνημα και την είχαν αρκετοί παλαιοί: την έλεγαν, πάλι αστοχώντας, παρρησία. Ασκητές που κατέβαιναν από τους στύλους και συμβούλευαν την Σύγκλητο με παγωμένη γλώσσα, οπότε (εάν δεν τους πίστευαν) ο έπαρχος αναλάμβανε τις ποινές. Ποιητές που πρωτοπορούσαν και τους έφτυναν σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους. Επιστήμονες που τους θεωρούσαν λαφροκάνταρους και μειωμένης αντίληψης, σίγουροι γιά την αξία τους μόνον αφού τους κήδευαν.Έτσι ξεκίνησε, όχι πως σήμερα είναι έτσι. Σήμερα ,όλα αυτά είναι παρωδίες, ασύμφωνα, και καθόλου στασιαστικά. Σήμερα, συγκρούονται μικρόκοσμοι υπαλλήλων, αρμοδίων, καλόγερων, δικαστών, συστημικών διαχειριστών, βουλευτών και οδοιπόρων όχι πιά σε ένα πάλκο, αλλά στην ευρυχωρία μιάς αλάνας.Όλα έχουν την τύχη τους, την μοίρα τους και τον κακό τους τον καιρό. Όλα.Και εμείς, άνευ παρρησίας αλλά με πολλήν ασχετίλα που την βαφτίζουμε κριτική προσέγγιση,προσπαθούμε να μιλήσουμε μιά γλώσσα χωρίς σύμφωνα,πιστεύοντας ότι θα μας καταλάβουν οι χειριστές μιάς γλώσσας χωρίς φωνήεντα.Διότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτε σε αυτήν την υπόθεση που δεν προβλέπεται, δεν ερμηνεύεται, δεν καταστρώνεται, δεν σχεδιάζεται από έναν νόμο, από μιά ερμηνευτική εγκύκλιο,από μιά γνωμοδότηση, από ένα ΦΕΚ. Οι νόμοι δεν μοιάζουν πλέον με νόμους του Χαμουραμπί, του Δευτερονομίου, του Δράκοντος, του Αρμενόπουλου ή του Βοναπάρτη. Είναι σιβυλλισμοί που ορίζεται το μέτρο τους από αριθμήσεις, καθέτους,χρονολογίες και παραπομπές σε άλλες αριθμήσεις, καθέτους και παραπομπές.Νόμο που δεν μπορείς να τον τραγουδήσεις, δεν μπορείς να τον τηρήσεις.

Ο νόμος της κυψέλης

Θέλεις πράγματι να κρύψεις κάτι; τοποθέτησέ το ανάμεσα σε λέξεις.Όσο περισσότερες, τόσο καλύτερα κρυμμένο. Κι αν εκτιμάς αυτό το κάτι, το θεωρείς τρούφα στον δρυμό και καμήλα στην έρημο,διάλεγε λέξεις ομόλογες, σπερμολογικές, στο περίπου. Ό,τι κι άν κρύψεις, να έχει ισχυρό περίβλημα.Αλλοιώς θα ακυρωθεί, όπως η ζωή κάποιου που κρύβει ηρωίνη στο στομάχι του και δεν την αποβάλει εγκαίρως. Δεν υπάρχει κάτι σημαντικό που να αντέχει στο βλέμμα. Δεν υπάρχει κάτι σημαντικό που να μη διαλύεται όταν εκτίθεται στο βλέμμα.Ακόμη και στο δικό σου.